De omwenteling

Jayna en Kivra liepen over het grote bospad dat hun woonplaatsen Voluka en Diveri verbond. Kivra, de jonge sibbe van Jayna, had moeite om hun looptempo bij te houden met hun korte beentjes. "Jayna! Wacht, wacht, wacht, niet zo snel!" Riep Kivra. Jayna bleef even staan en vervolgde haar pas in een lager tempo toen Kivra hen bijgehaald had.

"Heb ik je wel eens verteld over het verhaal van de grote omwenteling?" Vroeg Jayna. Hen vertelde altijd verhaaltjes aan Kivra om hen te leren over de geschiedenis van hun soort de terranascia mens. Kivra draaide een rondje om hun as en zei, "bedoel je zo'n omwenteling sibbe, hi ha ha hi." "Nee kleine grappenmaker, ik bedoel een veel grotere omwenteling, een maatschappelijke omwenteling, laat me je er over vertellen." Kivra knikte en sperde hun ogen en spitste hun oren, hun nieuwsgierigheid was gewekt.

"Meer dan 500 jaar geleden zag onze planeet er heel anders uit. Het was het einde van een tijdperk, dat niet heel lang geduurd heeft, maar wel heel veel invloed had op het leven op Aarde, genaamd het Antropoceen. Oftewel het tijdperk van de mens. Nu, in het Symbioceen, leven we hand in hand met onze omgeving, de bomen, de dieren, de schimmels, de bacteriën. Waar wij leven, onstaat meer leven en gedijen alle levensvormen tezamen.

Dat was toen heel anders. De mensen hadden destijds een manier gevonden om hun bevolking huizing en voeding te geven en tegelijkertijd hun bevolking binnen 200 jaar te verachtvoudigen van 1 miljard naar 8 miljard mensen. Meer mensen, meer productie, meer consumptie, alles meer was het doel en hun enige focus voor 200 jaar lang.

Ze zetten al hun denkvermogen, hun knappe koppen, op het ontwikkelen van ideeën ten behoeve van de groei. Ze waren zo op hun eigen groei gericht dat ze geen oog meer hadden voor de omgeving waarin ze groeiden. Ze zagen de gevolgen en de grenzen van hun groei niet goed en langzaamaan duwden ze al het leven weg uit het bestaan, ze verwoestten hele ecosystemen en brachten vele soorten dieren, planten, schimmels en bacteriën tot uitsterven.

Na 200 jaar ongebreidelde groei begonnen de scheuren in hun systeem voor iedereen zichtbaar te worden. Artica en het leven gaven hun antwoord, ze sloegen terug. Zo een parasitaire soort kon Artica niet herbergen. Er kwamen rampen en een groot deel van de mensen kreeg door dat de Aarde hen iets probeerde te zeggen. Het was voor het eerst sinds lange tijd dat de mens weer de taal van de planeet leerde spreken.

Het duurde niet lang voor alles anders werd. Alles wat de mensen deden en maakten wat de planeet verwoesting aanbracht werd verworpen of vervangen door een goedaardige variant. Men liet de bossen Artica weer overnemen en begeleidde de aanplant zodat ze zouden ontwikkelen tot de oneindig uitgestrekte voedselbossen die nu de terranascia en alle andere dieren voeden. De huizen en andere gebouwen werden een deel van het landschap, in symbiose met de omgeving. Voor iedere ontwikkeling was het een voorwaarde geworden dat het geheel in acht genomen zou worden."

"Wauw Jayna, wat goed dat ze toen al die bomen hebben geplant, daarom kan ik nu dus lekker smikkelen van de lassavruchten!" "Ja lieve Kivra. Kijk daar licht Diveri al."