Ompa en Jayna

"Moet jij niet gaan reizen?" Vroeg ompa Sana aan Jayna. "Dan neem je een tentje mee, mag je ompa's rugtas lenen en doe je daar de spullen in die je nodig hebt. Je zegt dat je meer wilt leren over het voedselbos, maar wij hebben je er alles over geleerd dat wij weten. Op andere plekken kun je nog veel meer specialisten vinden met nieuwe kennis voor jou om te leren Jayna. Onderweg kun je nieuwe kennis opdoen, nieuwe vrienden maken, prachtige plekken ontdekken en jezelf beter leren kennen." Jayna liet ompa's woorden op hun inwerken. Hier had hen nog niet echt over nagedacht, een reis maken. Hen wilde wel meer kennis opdoen, maar om dan al hun familie en vrienden voor een lange tijd te moeten missen, zat hen tegen. "Het klinkt heel mooi hoe je het voorstelt ompa, maar hoe zit het met Hanu, Tapa, Tova, mamma, Kivra en de andere dierbare mensen uit Diveri en Voluka die ik dan zou moeten missen?" Jayna zuchtte. "Lief kleinkind, jij bent nog jong en zij zijn nog jong. Hoogstwaarschijnlijk ga je hun allemaal terug zien. En zo niet, dan hbe je waarschijnlijk een andere plek en andere mensen gevonden die je nog minder graag wilt missen. En geloof me, je moeder, sibbe, beste vrienden, oma en ik komen gewoon langs. Zelfs al zit je aan de andere kant van de wereld. Denk er over na. Oma Piti en ik helpen je met reisspullen en ik zal je helpen met het plannen van de route."

Ompa Sana had zelf ooit, toen hen niet veel ouder dan Jayna was, een Aardereis gemaakt. Zo had hen de kennis opgedaan om te hoeden over het voedselbos. Uiteindelijk strandde hen in Koege waar hen oma Piti had leren kennen. Dat hun jeugddorp en geboorteplaats wel honderdenacht dagen wandelen hiervandaan lag, weerhield hen niet om van Piti en Koege te houden en hier het spreekwoordelijke anker uit te gooien. Dat was nu al meer dan 50 jaar geleden.

"Ik zal er over nadenken ompa. Dat wordt weer een paar nachtjes slecht slapen. Ik vind het een lastige keuze." Zei Jayna, hen was een beetje gespannen geworden. "Bespreek het ook met je moeder en met Kivra. En mediteer er eens over en schrijf er over in je dagboek. Je bent hier nog wel even en dan hoeft het denken je nachten niet in te nemen." Ompa's adviezen waren altijd heel voor-de-hand-liggend, maar dat deed er niet aan af dat ze degelijk en bruikbaar waren. "Dat is waar ompa." Jayna kalmeerde een beetje.

"ooo, ik weet nu al dat je het gewoon gaat doen Jay. Ik ga je naar zo veel mooie plekken sturen. Parqui woud, Helos eiland, daar kun je met een bootje komen, die liggen er genoeg, wel even goed checken of er geen lek in de bodem zit. O en Velzerweide, Helsinki, prachtige lassebomen daar, sommigen wel honder meter hoog, Tjiblens natuurlijk. Ik schrijf het allemaal voor je op lief kleinklind." Ompa kon hun enthousiasme niet bedwingen. Jayna leek ook wat te ontdooien en werd enthousiaster, maar was nog wel bang dat ze hun vrienden en familie te erg zou missen. "Ja, ja, ompa, rustig aan, haha. Ik ga er serieus over nadenken. Die schamele put aan kennis van jou heb ik immers al bijna leeggeschept, dus ik moet het ergens anders zoeken." Ompa liet zich niet narren door Jayna, hen was al 30 jaar bezig om alles wat hen wist aan Jayna over het voedselbos te leren. "Schamel zeg je hè? Nou als die gedachte je over de streep trekt om te gaan, dan zij het zo. Dan ben ik de meest schamele put die er maar is. Jeetje, volgens mij is put nog te hoog gegrepen, ik ben niet meer dan een plasje regen." Antwoordde hen in een deftig stemmetje om de ironie over te brengen. Jayna en Sana lachten samen en Jayna voelde zich weer helemaal ontspannen. "Misschien is het wel een goed idee." Dacht ze.

Ze liepen samen terug naar oma en ompa's huis op de geur af van een heerlijk ruikende soep. Oma, Kirta en Kivra waren bijna klaar met koken.